Julia september 29th, 2008 om 1:49 pm

Ik wil de tijd nemen om op te staan en juist u zien als uw blog is vreselijk verkeerd, en ik voel de behoefte om uw verkeerde correcties op de misvattingen van Emo.

"Emo" is geen afkorting voor "Emotional". "Emo" betekent niet Taking Back Sunday en Dashboard confessionele, ondanks wat MTV heeft u om te geloven in de afgelopen jaren. "Emo" is niet sidebangs of Harders, strakke broek, en mannelijke vocalisten die zingen zoals meisjes over hun mislukte relaties. "Emo" is niet het gebruik van verdund, betekenisloze metaforen en gelijkenissen zoals "Mijn armen zijn net pinecones" en zeer zeker niet het ongebreidelde gebruik van woorden zoals "herfst", "hart", "mes", "bloeden ',' bladeren 'en' scheermesje. "

Ik dacht dat ik duidelijk dat up. Ik heb ondervonden een ongelofelijk bedrag van mensen die proberen om hun schaamteloos valse als een feit, als je hebt, en langzaam het infecteren van anderen met hun hoge paard, heiliger dan gij onzin, als je probeert te doen. Vanwege de manier waarop je het zei, kunnen we net zo goed label Beethoven, George Gershwin en Britney Spears als "emo-banden."

Nu, op de echte definitie;

In de vroege jaren'90 was er een beweging in de hardcore genre dat kwam dat wordt aangeduid als "gevoelig" Hardcore "," onder leiding van Rites of Spring. Harder-core-dan-gij kinderen, die zwoeren bij Dischord Records a la Minor Threat, eigenlijk bedacht de term "Emo" als iets van een put-down voor de kinderen die echt graag Rites Of Spring, Indian Summer en deze nieuwe golf van "gevoelig" Hardcore bands. Dat klopt, "Emo" was ooit niet iets kinderen noemden zich. Het veld ontplofte buiten daar - Level-Plane Records is altijd de meest beroemde Emo label. Gedraagt zich als Yaphet Kotto, I Hate Myself, Saetia, Hot Cross, A Day In Black And White, Funeral Diner, ik zou Set Myself On Fire For You, You And I, en gastheer van anderen kwam in het volgende decennium. De meeste emo bands hebben sindsdien gesloopt, maar er is nog steeds de occasionele hold-out (nogmaals, de meerderheid van de Level-Plane Records' rooster is een processie van emo handelingen). Net als de meeste DIY hardcore / punk van de tijd, een meerderheid zijn weg gevonden op vinyl en niet veel anders. Sommige mensen beschouwen bands als Fugazi, en later Sunny Day Real Estate, een progressie van emo, maar persoonlijk ben ik niet helemaal volgen die filosofie.

Vaak, meer recentelijk, dit wordt verweven met post-hardcore, en begrijpelijk - dat is niets te maken een kwestie van, want zowel shit, althans het is dichtbij.

Sinds de late jaren'90, hoewel, banden zijn in opkomst in de ader van Taking Back Sunday, Dashboard confessionele en de duizenden van hun klonen. Voor zover ik kan vertellen, sommige lui journalist ergens, het schrijven van een artikel over hen besloten "Nou, fuck, niemand weet wat emo is Anyways, zo noem ik deze banden" emo "- klinkt aantrekkelijk dan bubblegum pop - rock ... "en de aanhoudende neerwaartse spiraal in de huidige amalgomation bands MTV heeft verteld iedereen is" emo ".

Ergens, mensen besloten dat "emo" betekende "emotionele", dat is natuurlijk onzin, als 99% van de bands maken muziek op illegale emotie, die zou maken "emotionele" een volledig alomvattende genre van klassiek tot opera tot pop tot rap.

Ik hoop dat gewist dingen voor u, hoewel het uiteraard gedevalueerd elk punt dat deze functie kan hebben gehad. Het spijt me voor een slimme kont, maar je kinderen krijgen op mijn zenuwen.

DeWatt 5 oktober, 2008 om 2:17 pm

Ik eet Emos voor het ontbijt.

Adam 7 oktober, 2008 om 2:16

Jullie moeten denken Saetia is een slechte uitslag en Neil Perry speelde Dylan op 90.219

Thandi 7 oktober, 2008 om 3:04 pm

Ik wilde het punt een ander misverstand over Emos. Niet alle mensen die zelf zijn gesneden Emos. En niet alle van de Emos snijden zichzelf en niet alle Emos zijn depressief. Zijn zowat blijkt elke emotie die je voelt op dat moment.

Johnny Walker 22 oktober 2008 bij 6:18 pm

I'M SOOOOOOOOOO emotioneel.